rdfs:comment
| - Fulgence Raymond (* 29. September 1844 in Saint-Christophe-sur-le-Nais; † 28. September 1910) war ein französischer Neurologe. (de)
- Fulgence Raymond, né le 29 septembre 1844 à Saint-Christophe (Indre-et-Loire) et mort le 28 septembre 1910 au château de la Planche d'Andillé, près de Poitiers, est un neurologue français qui succéda à Jean-Martin Charcot (1825-1893) comme titulaire de la Chaire de neurologie de la Salpêtrière en 1894, après une brève période d'intérim assurée par Édouard Brissaud. (fr)
- Fulgence Raymond (29 de setembro de 1844 - 28 de setembro de 1910) foi um médico neurologista francês. Fulgence Raymond foi sucessor da cátedra de Charcot na Salpêtrière, no período de 1894 a 1910. Os sucessores de Jean-Martin Charcot (1826-1893) na Salpêtrière foram: Edouard Brissaud (1852-1909), que assumiu a cadeira interinamente, de 1893 a 1894; Fulgence Raymond, de 1894 a 1910; Jules Déjerine (1849-1917) no período de 1910 a 1917; Pierre Marie, de 1917 a 1923; Georges Guillain, de 1925 a 1947; Théophile Alajouanine e Raymond Garcin (simultaneamente) no período de 1947 a 1960. (pt)
- Fulgence Raymond, född 29 september 1844 i Saint-Christophe, departementet Indre-et-Loire, död 28 september 1910 på sitt slott vid Planche d'Andillé, nära Poitiers, var en fransk läkare. Raymond ägnade sig först åt veterinärmedicinen, men övergick till läkarstudier under Alfred Vulpians och Jean Martin Charcots ledning och blev medicine doktor 1876, professeur agrégé 1880 samt efter Charcots död professor i neurologi 1899. Bland hans vetenskapliga skrifter kan framhållas arbeten om , paralysie générale och neurodegenerativa sjukdomar. Han gjorde sig även känd som en framstående och flitig medarbetare i franska kliniska handböcker. (sv)
- Fulgence Raymond (29 September 1844 – 28 September 1910) was a French neurologist born in Saint-Christophe-sur-le-Nais, Indre-et-Loire. Originally trained as a veterinarian, he later studied human medicine under Alfred Vulpian (1826–1887) in Paris. In 1877 he was chef de clinique under Germain Sée (1818–1896), becoming médecin des hôpitaux during the following year, and receiving his habilitation in 1880. (en)
- Fulgence Raymond (ur. 29 września 1844 w Indre i Loara, zm. 28 września 1910) – francuski neurolog. Początkowo uczył się na weterynarza; potem podjął studia medyczne, uczył się m.in. u Alfreda Vulpiana w Paryżu. W 1894 roku zastąpił Jeana Martina Charcota na katedrze neurologii w Paryżu; pozostał na tym stanowisku do śmierci w 1910 roku. Jego współpracownikami byli m.in. Józef Babiński, Gheorghe Marinescu i Pierre Marie. Uczniem Raymonda był radiolog . (pl)
|
has abstract
| - Fulgence Raymond (* 29. September 1844 in Saint-Christophe-sur-le-Nais; † 28. September 1910) war ein französischer Neurologe. (de)
- Fulgence Raymond (29 September 1844 – 28 September 1910) was a French neurologist born in Saint-Christophe-sur-le-Nais, Indre-et-Loire. Originally trained as a veterinarian, he later studied human medicine under Alfred Vulpian (1826–1887) in Paris. In 1877 he was chef de clinique under Germain Sée (1818–1896), becoming médecin des hôpitaux during the following year, and receiving his habilitation in 1880. In 1894 he succeeded Jean Martin Charcot (1825–1893) as chair of neurology at the Faculty of Medicine; a position he held until his death in 1910. During his career he worked with several famous physicians, including Joseph Babinski (1857–1932), Georges Marinesco (1863–1938) and Pierre Marie (1853–1940). Radiologist Jean-Athanase Sicard (1872–1929) was a prominent student of his. Raymond made contributions in research of syringomyelia, neurasthenia, poliomyelitis, tabes dorsalis and diseases of the cauda equina, to name a few. He also investigated hemianesthesia, a condition involving semihemispheric loss of sensitivity due to lesions of the cerebral cortex. With psychologist Pierre Janet (1859–1947) he performed studies on neurosis and psychosomatic disorders. With Janet, he co-wrote "Névroses et idées fixes" and "Les obsessions et la psychasthénie". (en)
- Fulgence Raymond, né le 29 septembre 1844 à Saint-Christophe (Indre-et-Loire) et mort le 28 septembre 1910 au château de la Planche d'Andillé, près de Poitiers, est un neurologue français qui succéda à Jean-Martin Charcot (1825-1893) comme titulaire de la Chaire de neurologie de la Salpêtrière en 1894, après une brève période d'intérim assurée par Édouard Brissaud. (fr)
- Fulgence Raymond (ur. 29 września 1844 w Indre i Loara, zm. 28 września 1910) – francuski neurolog. Początkowo uczył się na weterynarza; potem podjął studia medyczne, uczył się m.in. u Alfreda Vulpiana w Paryżu. W 1894 roku zastąpił Jeana Martina Charcota na katedrze neurologii w Paryżu; pozostał na tym stanowisku do śmierci w 1910 roku. Jego współpracownikami byli m.in. Józef Babiński, Gheorghe Marinescu i Pierre Marie. Uczniem Raymonda był radiolog . Raymond zajmował się m.in. jamistością rdzenia, zapaleniami nerwów, schorzeniami rdzenia kręgowego, porażeniem postępującym. Razem z Pierre'em Janetem badał nerwice i schorzenia psychosomatyczne; wspólnie napisali monografię „Névroses et idées fixes and Les obsessions et la psychasthénie”. (pl)
- Fulgence Raymond (29 de setembro de 1844 - 28 de setembro de 1910) foi um médico neurologista francês. Fulgence Raymond foi sucessor da cátedra de Charcot na Salpêtrière, no período de 1894 a 1910. Os sucessores de Jean-Martin Charcot (1826-1893) na Salpêtrière foram: Edouard Brissaud (1852-1909), que assumiu a cadeira interinamente, de 1893 a 1894; Fulgence Raymond, de 1894 a 1910; Jules Déjerine (1849-1917) no período de 1910 a 1917; Pierre Marie, de 1917 a 1923; Georges Guillain, de 1925 a 1947; Théophile Alajouanine e Raymond Garcin (simultaneamente) no período de 1947 a 1960. (pt)
- Fulgence Raymond, född 29 september 1844 i Saint-Christophe, departementet Indre-et-Loire, död 28 september 1910 på sitt slott vid Planche d'Andillé, nära Poitiers, var en fransk läkare. Raymond ägnade sig först åt veterinärmedicinen, men övergick till läkarstudier under Alfred Vulpians och Jean Martin Charcots ledning och blev medicine doktor 1876, professeur agrégé 1880 samt efter Charcots död professor i neurologi 1899. Bland hans vetenskapliga skrifter kan framhållas arbeten om , paralysie générale och neurodegenerativa sjukdomar. Han gjorde sig även känd som en framstående och flitig medarbetare i franska kliniska handböcker. (sv)
|