rdfs:comment
| - La théologie de la croix, également appelée staurologie, est une branche de la théologie chrétienne centrée sur le mystère de la Crucifixion. Développée notamment dans plusieurs épîtres de Paul et chez Origène, l'importance de la croix est conceptualisée par Martin Luther, qui a créé l'expression d'origine, en latin : theologia crucis. Cette notion a gardé un rôle majeur dans la théologie protestante. Au XXe siècle, elle transcende les divergences confessionnelles et occupe une place centrale dans l'œuvre de théologiens comme Hans Urs von Balthasar et Karl Barth. (fr)
- Teologi Salib (Latin: Theologia Crucis, bahasa Jerman: Kreuzestheologie) atau staurologi (dari Yunani stauros: salib, dan -: "kajian") adalah sebuah istilah yang dicetuskan oleh teolog Martin Luther untuk menyebut teologi yang menempatkan salib sebagai satu-satunya sumber pengetahuan yang Allah berikan dan cara Allah menyelamatkan. Ini kontras dengan Teologi Kejayaan (theologia gloriae), yang menempatkan sanjungan yang lebih besar terhadap kemampuan dan akal budi manusia. (in)
- The theology of the Cross (Latin: Theologia Crucis, German: Kreuzestheologie) or staurology (from Greek stauros: cross, and -logy: "the study of") is a term coined by the theologian Martin Luther to refer to theology that posits the cross as the only source of knowledge concerning who God is and how God saves. It is contrasted with the Theology of Glory (theologia gloriae), which places greater emphasis on human abilities and human reason. (en)
- 십자가의 신학(라틴어: Theologia Crucis, 영어: Theology of the Cross)는 마르틴 루터가 중세 스콜라주의 신학자들의 영광의 신학을 반대하고 고난속에 숨어계진 하나님을 주장한 기독교 신학이다. 루터는 1518년 독일 아우구스티누스 수도원 총회에서 주장한 하이델베르크 논쟁에서 기존 로마 가톨릭교회 영광의 신학과 자신의 십자가 신학을 정(正)과 반(反)으로 하는 변증법을 사용하여, 하나님은 십자가를 통해 자신을 드러내신다는 자신의 신학관을 변증했다. (ko)
- La teologia della Croce (in latino: Theologia Crucis) è un termine coniato dal teologo tedesco Martin Lutero per riferirsi ad una teologia che indica l'incarnazione e la crocifissione come unica sorgente di conoscenza di Dio e di come Dio porti la salvezza all'umanità. Si mette in contrasto con la teologia della gloria (theologia gloriae), che pone una maggiore enfasi sulla ragione umana e sulle abilità umane. Questa è criticata per aver speculato lontano dall'esistenza di Dio e per aver concesso alla Chiesa un possesso sacramentale di salvezza, mentre la Theologia crucis guida i singoli sul sentiero della conoscenza dei peccati per accettare la grazia della redenzione (dottrina della giustificazione) e la Chiesa solo come creatura per comprendere gli strumenti del messaggio della croce. (it)
- A teologia da Cruz (em latim: Theologia Crucis) ou estaurologia (do grego koiné stauros: "estaca" ou "cruz" + -logia: "estudo de") é um termo cunhado pelo teólogo Martinho Lutero para fazer referência à teologia que propõe que a cruz é a única fonte de conhecimento sobre quem é Deus e como Ele salva em contraste com a (theologia gloriae), que enfatiza as habilidades e a razão humanas. (pt)
- Теология креста (лат. Theologia crucis) — концепция в лютеранской теологии, сформировавшаяся в спорах с реформатами и утверждающая веру в Христа не только во время успеха, но и во время страданий и лишений. Впервые сформулирована Лютером на 1518 года. Именуется истинной теологией, поскольку не отрекается от Бога даже перед лицом абсурдных ситуаций, одной из которых является распятие Спасителя. Теология креста подразумевает живое, парадоксальное и субъективное восприятие этой истины. Теология креста удачно сочеталась с религиозным экзистенциализмом Пауля Тиллиха (ru)
- Theologia crucis (lat. „Theologie des Kreuzes“) ist die von Martin Luther 1518 während des Ablassstreits geprägte Bezeichnung für eine Theologie, die das Kreuz Christi in den Mittelpunkt stellt und Lehre und Leben der Kirche daran misst. Luther knüpfte dabei unmittelbar an Kernaussagen des Apostels Paulus an. Im ökumenischen Dialog besteht heute weitgehende Übereinstimmung darin, dass Kreuz und Herrlichkeit im christlichen Glaubensvollzug untrennbar zusammengehören. (de)
- Teologia krzyża (łac. theologia crucis), także staurologia (nauka o krzyżu) – wyrażenie stworzone przez Marcina Lutra w celu wypracowania właściwego sposobu nauczania teologii. Według Lutra Boga miłosiernego i zbawiającego poznajemy jako ukrytego w Chrystusie ukrzyżowanym i w przeżyciach cierpienia i pokus. Teologia krzyża mówi o Bogu, który objawił się w ukryciu. Opowiada dramatyczną historię od Wcielenia aż do Krzyża, który dla jednych jest zgorszeniem, a dla innych (1. Kor 1,18 n.). Teologia ta sprzeciwia się jakimkolwiek spekulacjom, pokazując równocześnie bezmiar miłosierdzia i misterium wiary w Tego, który „ukrył” swoją boskość w ciele Człowieka. W swoim dziele na temat Lutrowej teologii krzyża przypomina, że krzyż Chrystusa wyraźnie pokazuje, że dla człowieka nie istnieje bezpośre (pl)
|
has abstract
| - Theologia crucis (lat. „Theologie des Kreuzes“) ist die von Martin Luther 1518 während des Ablassstreits geprägte Bezeichnung für eine Theologie, die das Kreuz Christi in den Mittelpunkt stellt und Lehre und Leben der Kirche daran misst. Luther knüpfte dabei unmittelbar an Kernaussagen des Apostels Paulus an. Die Theologia crucis wird innerhalb der reformatorischen Kirchen als Gegensatz zu einer scholastisch-spekulativen Theologia gloriae („Theologie der Herrlichkeit“) verstanden. An dieser wird bemängelt, dass sie lebensfern über Gottes Sein spekuliere und der Kirche einen sakramentalen Heilsbesitz zuerkenne, während die Theologia crucis auf dem Weg der Sündenerkenntnis zur Annahme der Erlösungsgnade Christi anleite (Rechtfertigungslehre) und die Kirche lediglich als Geschöpf und Werkzeug der Botschaft vom Kreuz verstehe. Im ökumenischen Dialog besteht heute weitgehende Übereinstimmung darin, dass Kreuz und Herrlichkeit im christlichen Glaubensvollzug untrennbar zusammengehören. (de)
- La théologie de la croix, également appelée staurologie, est une branche de la théologie chrétienne centrée sur le mystère de la Crucifixion. Développée notamment dans plusieurs épîtres de Paul et chez Origène, l'importance de la croix est conceptualisée par Martin Luther, qui a créé l'expression d'origine, en latin : theologia crucis. Cette notion a gardé un rôle majeur dans la théologie protestante. Au XXe siècle, elle transcende les divergences confessionnelles et occupe une place centrale dans l'œuvre de théologiens comme Hans Urs von Balthasar et Karl Barth. (fr)
- Teologi Salib (Latin: Theologia Crucis, bahasa Jerman: Kreuzestheologie) atau staurologi (dari Yunani stauros: salib, dan -: "kajian") adalah sebuah istilah yang dicetuskan oleh teolog Martin Luther untuk menyebut teologi yang menempatkan salib sebagai satu-satunya sumber pengetahuan yang Allah berikan dan cara Allah menyelamatkan. Ini kontras dengan Teologi Kejayaan (theologia gloriae), yang menempatkan sanjungan yang lebih besar terhadap kemampuan dan akal budi manusia. (in)
- The theology of the Cross (Latin: Theologia Crucis, German: Kreuzestheologie) or staurology (from Greek stauros: cross, and -logy: "the study of") is a term coined by the theologian Martin Luther to refer to theology that posits the cross as the only source of knowledge concerning who God is and how God saves. It is contrasted with the Theology of Glory (theologia gloriae), which places greater emphasis on human abilities and human reason. (en)
- 십자가의 신학(라틴어: Theologia Crucis, 영어: Theology of the Cross)는 마르틴 루터가 중세 스콜라주의 신학자들의 영광의 신학을 반대하고 고난속에 숨어계진 하나님을 주장한 기독교 신학이다. 루터는 1518년 독일 아우구스티누스 수도원 총회에서 주장한 하이델베르크 논쟁에서 기존 로마 가톨릭교회 영광의 신학과 자신의 십자가 신학을 정(正)과 반(反)으로 하는 변증법을 사용하여, 하나님은 십자가를 통해 자신을 드러내신다는 자신의 신학관을 변증했다. (ko)
- La teologia della Croce (in latino: Theologia Crucis) è un termine coniato dal teologo tedesco Martin Lutero per riferirsi ad una teologia che indica l'incarnazione e la crocifissione come unica sorgente di conoscenza di Dio e di come Dio porti la salvezza all'umanità. Si mette in contrasto con la teologia della gloria (theologia gloriae), che pone una maggiore enfasi sulla ragione umana e sulle abilità umane. Questa è criticata per aver speculato lontano dall'esistenza di Dio e per aver concesso alla Chiesa un possesso sacramentale di salvezza, mentre la Theologia crucis guida i singoli sul sentiero della conoscenza dei peccati per accettare la grazia della redenzione (dottrina della giustificazione) e la Chiesa solo come creatura per comprendere gli strumenti del messaggio della croce. (it)
- Teologia krzyża (łac. theologia crucis), także staurologia (nauka o krzyżu) – wyrażenie stworzone przez Marcina Lutra w celu wypracowania właściwego sposobu nauczania teologii. Według Lutra Boga miłosiernego i zbawiającego poznajemy jako ukrytego w Chrystusie ukrzyżowanym i w przeżyciach cierpienia i pokus. Teologia krzyża mówi o Bogu, który objawił się w ukryciu. Opowiada dramatyczną historię od Wcielenia aż do Krzyża, który dla jednych jest zgorszeniem, a dla innych (1. Kor 1,18 n.). Teologia ta sprzeciwia się jakimkolwiek spekulacjom, pokazując równocześnie bezmiar miłosierdzia i misterium wiary w Tego, który „ukrył” swoją boskość w ciele Człowieka. W swoim dziele na temat Lutrowej teologii krzyża przypomina, że krzyż Chrystusa wyraźnie pokazuje, że dla człowieka nie istnieje bezpośrednie poznanie Boga. W obliczu krzyża myślenie chrześcijańskie zatrzymuje się. Dzięki objawieniu się Boga w nowy sposób krzyż, dawny pogański symbol, stał się świętym znakiem odkupienia: znakiem tym Kościół rozpoczyna wszelkie czynności, błogosławi nim i poświęca. Dlatego też wśród symboli chrześcijańskich przysługuje mu naczelne miejsce. Znak krzyża już od pierwszych wieków chrześcijaństwa odgrywa ważną rolę w życiu jego wyznawców. Wkrótce krzyż uznano za centrum i zasadniczą treść wiary i życia. Przekazy o krzyżu są nie tylko historią, lecz od początku są teologią. W świecie starochrześcijańskim możemy zauważyć bogactwo symboliki krzyża i zawarte w niej treści teologiczne. Św. Paweł przemyślał dogłębnie wewnętrzny związek między wydarzeniami krzyża a zmartwychwstaniem. Podejmując przekazaną mu tradycję rozwinął nowotestamentową teologię krzyża. Orędzie o krzyżu uczynił centralnym tematem swojego przepowiadania (1 Kor 1, 23). Pomimo podstawowego odniesienia śmierci na krzyżu do zmartwychwstania, św. Paweł jeszcze ściślej wiąże wydarzenie z krzyża z wcieleniem Jezusa. Na wcielenie padają w pewnym sensie promienie krzyża. Wcielenie Jezusa jest wyrzeczeniem się własności i samoogołoceniem się Tego, który „(…) nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem (…)”. Wcielenie Jezusa prowadzące do krzyża jest objawieniem się działania Boga. Wewnętrzna jedność wcielenia, krzyża i zbawienia znajduje wyraz w różnych zwrotach. Kolejną ideą jest . Chrystus jest ustanowionym narzędziem przebłagania, przez które Bóg odpuścił grzechy. W tym sensie możemy Chrystusa nazwać barankiem paschalnym- ofiarą, która czyni zadość za grzechy (1 Kor 5,7b), ofiarą przymierza (1 Kor 11,24). Przebłaganie pojednało nas z Bogiem i otworzyło drogę do zbawienia (2 Kor 5, 18). W rozumieniu św. Pawła wszystko to razem oznacza, że w samopoświęceniu się Chrystusa dokonuje się sprawiedliwość Boga, gdyż Jezus Chrystus w posłuszeństwie przyjmuje na siebie winę ludzi i ponosi za nią śmierć, niszcząc w ten sposób winę i grzech człowieka. Inną ideą jest wykupienie. Chrystus, umierając na krzyżu, niszczy moc przekleństwa podającą się za moc zbawczą. Paweł, dostrzegając związek między śmiercią na krzyżu a mocami przekleństwa kreśli zarazem rozległą sferę zbawczej wartości krzyża. Śmierć Chrystusa nie jest tylko warunkiem, lecz także drogą i środkiem Jego panowania nad ludźmi. W jednym ciele przez krzyż wszyscy zostają pojednani, złożeni w ofierze Bogu. W ten sposób dzięki Chrystusowi nastaje wszystko ograniczający pokój. Św. Paweł konsekwentnie przemyślał swoją teologię krzyża, dlatego zrozumiałe jest, że tak walczył o uznanie orędzia krzyża. Człowiek nie powinien się już chlubić swoimi uczynkami Prawa, ale w wierze przyjąć ufnie zbawienie w słowie o krzyżu. (pl)
|