The Ioannina compromise (also spelled Joanina) takes its name from an informal meeting of foreign ministers of the states of the European Union which took place in the Greek city of Ioannina on 27 March 1994. Among the decisions taken at the meeting was a Council decision on the question of qualified majority voting in an enlarged 16-member European Community. The decision was later adjusted in the light of Norway's decision not to join.
Attributes | Values |
---|
rdf:type
| |
rdfs:label
| - Kompromiss von Ioannina (de)
- Compromis de Ioannina (fr)
- Compromesso di Ioànnina (it)
- Ioannina compromise (en)
- Kompromis z Janiny (pl)
|
rdfs:comment
| - Als Kompromiss von Ioannina (auch Formel von Ioannina genannt) wird eine Regelung zum Schutz von Minderheiten bezeichnet, die bei Abstimmungen im Rat der Europäischen Union angewandt werden kann. Er sieht vor, dass eine Minderheit von Mitgliedstaaten, deren Stimmenzahl zwar nicht zur Bildung einer Sperrminorität bei Mehrheitsentscheidungen und damit zur Verhinderung einer Beschlussfassung ausreicht, immerhin weitere Verhandlungen erzwingen und damit die Beschlussfassung hinauszögern bzw. eine Änderung der Beschlussvorlage erreichen kann. (de)
- The Ioannina compromise (also spelled Joanina) takes its name from an informal meeting of foreign ministers of the states of the European Union which took place in the Greek city of Ioannina on 27 March 1994. Among the decisions taken at the meeting was a Council decision on the question of qualified majority voting in an enlarged 16-member European Community. The decision was later adjusted in the light of Norway's decision not to join. (en)
- Le compromis de Ioannina est une pratique institutionnelle de l'Union européenne, qui tire son nom d'une réunion informelle des ministres des Affaires étrangères, le 29 mars 1994 à Ioannina en Grèce. Cette réunion a permis de régler les difficultés soulevées par l'adhésion prochaine de nouveaux membres (4e élargissement). Cette réunion a abouti, entre autres, en une décision du Conseil concernant la question du vote à la majorité qualifiée dans une Union élargie à seize États membres. (fr)
- Il compromesso di Ioannina è un accordo raggiunto il 29 marzo 1994 nella città greca di Giannina, durante un consiglio straordinario degli Stati membri dell'Unione europea, all'indomani dell'adesione di Austria, Finlandia e Svezia. Oggetto del compromesso è la definizione del numero minimo di voti necessario al costituirsi di una "minoranza di blocco". Con l'aggiungersi di nuovi membri ai dodici originari, infatti, si temeva una diminuzione non solo sostanziale ma anche formale del valore del voto d'opposizione espresso dai singoli stati in seno al Consiglio dell'Unione europea. (it)
- Kompromis z Janiny (zwany też mechanizmem z Janiny) – porozumienie zawarte w 1994 roku w greckim mieście Janina przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, dotyczące sposobu głosowania w Radzie Unii Europejskiej po rozszerzeniu Unii w 1995 roku. Nieprzystąpienie Norwegii do UE spowodowało konieczność wniesienia poprawek do kompromisu. Został on znowelizowany decyzją Rady z 1 stycznia 1995 r. i w takiej wersji ostatecznie wszedł w życie. Do zastosowania postanowień kompromisu konieczna opozycja dysponująca 23 – 25 głosami. W takim wypadku powinna zostać osiągnięta większość 65 głosów. (pl)
|
dcterms:subject
| |
Wikipage page ID
| |
Wikipage revision ID
| |
Link from a Wikipage to another Wikipage
| |
Link from a Wikipage to an external page
| |
sameAs
| |
dbp:wikiPageUsesTemplate
| |
has abstract
| - Als Kompromiss von Ioannina (auch Formel von Ioannina genannt) wird eine Regelung zum Schutz von Minderheiten bezeichnet, die bei Abstimmungen im Rat der Europäischen Union angewandt werden kann. Er sieht vor, dass eine Minderheit von Mitgliedstaaten, deren Stimmenzahl zwar nicht zur Bildung einer Sperrminorität bei Mehrheitsentscheidungen und damit zur Verhinderung einer Beschlussfassung ausreicht, immerhin weitere Verhandlungen erzwingen und damit die Beschlussfassung hinauszögern bzw. eine Änderung der Beschlussvorlage erreichen kann. Sofern die überstimmte Minderheit zusammen mindestens 55 % der für eine Sperrminorität notwendige Stimmen- oder Bevölkerungszahl vereinigt, kann jeder der überstimmten Mitgliedstaaten erneute Verhandlungen zum Entscheidungsgegenstand verlangen und damit das Verfahren „abbremsen“. Diese Regelung greift gemäß dem Vertrag von Lissabon ab April 2017. Sofern bereits zuvor nach den EU-Regeln der doppelten Mehrheit abgestimmt wird, gilt eine Quote von 75 %. Die Kompromissformel geht auf eine informelle Tagung der Außenminister der Mitgliedstaaten der Europäischen Union am 29. März 1994 in der griechischen Provinzstadt Ioannina zurück. (de)
- The Ioannina compromise (also spelled Joanina) takes its name from an informal meeting of foreign ministers of the states of the European Union which took place in the Greek city of Ioannina on 27 March 1994. Among the decisions taken at the meeting was a Council decision on the question of qualified majority voting in an enlarged 16-member European Community. The decision was later adjusted in the light of Norway's decision not to join. The resulting compromise laid down that if members of the Council representing between 23 votes (the old blocking minority threshold) and 26 votes (the new threshold) expressed their intention of opposing the taking of a decision by the Council by qualified majority, the Council will do all within its power, within a reasonable period of time, to reach a satisfactory solution that can be adopted by at least 68 votes out of 87. A declaration annexed to the Treaty of Amsterdam extended this compromise until the next enlargement took effect. The Ioannina compromise was superseded by the provisions of the Treaty of Nice. It came up again during the negotiations about the Treaty of Lisbon on 21 and 22 June 2007 in Brussels. From 2014 to 31 March 2017, a new version of the 1994 Ioannina compromise was in effect, which allowed a potential blocking minority to block discussion of a matter before it could be put up for vote under qualified majority. (en)
- Le compromis de Ioannina est une pratique institutionnelle de l'Union européenne, qui tire son nom d'une réunion informelle des ministres des Affaires étrangères, le 29 mars 1994 à Ioannina en Grèce. Cette réunion a permis de régler les difficultés soulevées par l'adhésion prochaine de nouveaux membres (4e élargissement). Cette réunion a abouti, entre autres, en une décision du Conseil concernant la question du vote à la majorité qualifiée dans une Union élargie à seize États membres. Le compromis prévoyait que si des membres du Conseil représentant entre 23 (ancien seuil de la minorité de blocage) et 26 voix (nouveau seuil de la minorité de blocage) indiquaient leur intention de s'opposer à la prise d'une décision par le Conseil à la majorité qualifiée, le Conseil ferait « tout ce qui est en son pouvoir pour aboutir, dans un délai raisonnable […] à une solution satisfaisante qui puisse être adoptée par au moins 68 voix au moins » sur 87.Dans la perspective du 5e élargissement, le traité de Nice de 2001 mit fin en 2003 aux dispositions du compromis. Mais celles-ci seront exhumées par le traité de Lisbonne de 2007 qui introduit (article 16 du traité sur l’Union européenne) une nouvelle définition de la règle de majorité qualifiée applicable à partir du 1ernovembre 2014. Entre cette date et le 31 mars 2017, il est cependant possible à tout État membre d’exiger au cas par cas l’application des règles de pondération antérieures. Par ailleurs, il est aussi possible de faire appliquer une clause inspirée du « compromis de Ioannina », c’est-à-dire que lorsqu’un groupe d’Etats n’est pas loin de constituer une minorité de blocage, la discussion doit se poursuivre afin de parvenir à une solution. La déclaration N°4 annexée au Traité de Lisbonne précise que le Conseil prendra une décision concernant l’application du compromis et indiquera les modalités selon lesquelles il sera appliqué:
* du 1/11/2014 au 31/3/2017 il sera ouvert à un groupe d’Etats regroupant au moins les ¾ de la population ou les ¾ des Etats membres nécessaires pour constituer une minorité de blocage
* à partir du 1/4/2017 ces pourcentages passent à 65% de la population ou 55% des Etats membres. Surtout, le protocole N° 9bis prévoit que la décision du Conseil ne peut être modifiée qu’après autorisation par consensus du Conseil européen. (fr)
- Il compromesso di Ioannina è un accordo raggiunto il 29 marzo 1994 nella città greca di Giannina, durante un consiglio straordinario degli Stati membri dell'Unione europea, all'indomani dell'adesione di Austria, Finlandia e Svezia. Oggetto del compromesso è la definizione del numero minimo di voti necessario al costituirsi di una "minoranza di blocco". Con l'aggiungersi di nuovi membri ai dodici originari, infatti, si temeva una diminuzione non solo sostanziale ma anche formale del valore del voto d'opposizione espresso dai singoli stati in seno al Consiglio dell'Unione europea. Il compromesso stabilisce che, nel caso in cui una minoranza non costituisca ostacolo ad una maggioranza qualificata, ma sia comunque importante in termini numerici (23-25 voti), il Consiglio debba dibattere ulteriormente l'argomento, procrastinando per un tempo ragionevole il voto al fine di raccogliere un consenso più ampio di quello che, pur sufficiente, risulterebbe tuttavia esiguo. Come per il compromesso di Lussemburgo si tratta di un accordo esclusivamente politico in quanto non approvato con la procedura di revisione di cui all'art 48 TCE. (it)
- Kompromis z Janiny (zwany też mechanizmem z Janiny) – porozumienie zawarte w 1994 roku w greckim mieście Janina przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, dotyczące sposobu głosowania w Radzie Unii Europejskiej po rozszerzeniu Unii w 1995 roku. Kompromis (ogłoszony oficjalnie jako decyzja Rady z 29 marca 1994 r.) stanowił, że w wypadku gdy uchwała Rady przegłosowana większością kwalifikowaną spotka się z opozycją dysponującą od 23 do 26 głosów ważonych (opozycja dysponująca liczbą co najmniej 27 głosów miała możliwość zablokowania decyzji Rady), Rada powinna uczynić wszystko, by uchwale zapewnić poparcie przynajmniej 68 głosów (zamiast wymaganych przez TWE 62 głosów). Nieprzystąpienie Norwegii do UE spowodowało konieczność wniesienia poprawek do kompromisu. Został on znowelizowany decyzją Rady z 1 stycznia 1995 r. i w takiej wersji ostatecznie wszedł w życie. Do zastosowania postanowień kompromisu konieczna opozycja dysponująca 23 – 25 głosami. W takim wypadku powinna zostać osiągnięta większość 65 głosów. Kompromis z Janiny został włączony do Traktatu amsterdamskiego w deklaracji nr 50. Obowiązywał do poszerzenia UE 1 maja 2004 roku. Kwestia ta została ponownie poruszona w czasie negocjacji nad Traktatem Reformującym w dniach 21–27 czerwca 2007 roku. Nowa wersja kompromisu obowiązuje od 2014 roku i podobnie jak pierwszy kompromis z Janiny pozwala mniejszości krajów UE na podwyższenie wymogów dotyczących większości potrzebnej w procesie decyzyjnym do wydania aktu prawnego przez Radę. Jeśli grupie członków Rady nie wystarczy głosów do zablokowania określonej uchwały, mogą mimo to odwlekać podjęcie decyzji w tej sprawie. Warunkiem jest odpowiednia wielkość tej grupy (do 2017: kraje reprezentujące co najmniej 75% ludności lub 75% liczby państw niezbędnych do utworzenia mniejszości blokującej; od 2017: 55% ludności lub 55% liczby państw niezbędnych do utworzenia mniejszości blokującej). Projekt traktatu mówi o możliwości odwlekania podjęcia decyzji przez „rozsądny czas”. W myśl tych ustaleń do 31 października 2014 roku w Radzie UE obowiązywał dotychczasowy system głosowania, przyjęty w tzw. Traktacie Nicejskim. Po tej dacie wprowadzony został nowy system głosowania podwójną większością (55% państw reprezentujących co najmniej 65% ludności Unii). Jednak do 31 marca 2017 roku każde państwo mogło zażądać powtórzenia danego głosowania zgodnie z nicejskim systemem głosów ważonych. (pl)
|
prov:wasDerivedFrom
| |
page length (characters) of wiki page
| |
foaf:isPrimaryTopicOf
| |
is Link from a Wikipage to another Wikipage
of | |
is Wikipage redirect
of | |
is foaf:primaryTopic
of | |